Altan Somay

Bugün baklagil işine gireli tam 1 yıl oldu.. Evet o ilk baklanın ardından tam 1 yıl geçti.. Gönül o gazla başladığımız işi aynı şevkle ilerletip bu günlere getirebilmek isterdi.. Ama ortağım aynı fikirde olmadığından yarı yolda sermayesiyle birlikte çekildi..
İlk baklanın heyecanını hatırlıyorum da dün gibi.. Nasıl büyük, nasıl umut dolu bir adımdı.. Hayatımı değiştirecekti..
O an ki girişimci ruhum, düşününce şimdi bile tüylerimin diken diken olmasına sebep oluyor..

Neyse işte uzatmayalım..
Bizim baklanın birinci yaşını göremedik..

Bunu da tarihe not olarak düşüyorum buraya.. Belki bir hatırlayan çıkar bir gün..

Askerlik farklı bir şey derlerdi de inanmazdım biliyor musun sevgili blog. “Nolacak canım” der geçerdim. Yaşadım, sahiden farklıymış. Alışması zor.

Üniversiteyi de dışarda okudum, evi aradığımı hiç hatırlamam mesela. Askerde arıyorsun arkadaş. Daha 15 gün geçiyor, eve gitmek için herşeyini verebilecek kıvama geliyorsun.

İşte öyle zamanlarda düşünmeye başlıyorsun. Geride bıraktıklarını düşünüyorsun. Alışkanlıklarını, sevdiklerini… Sevdiklerinle yapmayı sevdiğin şeyleri. Hayal kuruyosun, döneyim, şunu şunu yapacağım diye. Bitmiyor hayaller, biri bitiyor, diğeri başlıyor.

Sonra dönüyorsun blog, bakıyorsun tık yok kimsede. Anlamıyor da kimse sıkıntını biliyor musun? “E özledim yahu” da diyemiyorsun işte. Bakıyorsun öyle, hak veriyorsun insanlara, dönüp gidiyorsun.

En azından eminim, sen beni özledin be blog.
Ben de seni özledim, inan bana. Bak bu da yapılacaklar listedindeydi.

Öptüm seni blog.

Kuvvetle muhtemeldir ki Balıkesir’den (en azından merkezinden) son kez internete giriyorum.. Ayrılmadan buradan bir yazı daha eklemek istedim..

Buradan askerlik görevimin kalanını yapmak üzere Erzincan’a takım komutanı olarak gidiyorum.. Memlekete yakın oluşu büyük avantaj..
Hemen değil tabi, Temmuz’un ortasında oralarda olurum..

Özet; gayet iyiyim, halimden memnunum..

Öptüm sizleri..

İyiyim, merak etmeyin..
Çok değil 2 ay sonra çakı gibi asteğmen oluyorum..

Sizleri seviyorum..

12 aylık askerlik görevimin ilk 3 ayını geçireceğim acemi birliğine katılmak üzere birazdan Balıkesir’e yola çıkıyorum..
Bu 3 ay boyunca tamamen buralardan uzak kalacağım kesin.. Bu süre zarfında buralar sizlere emanet.. 3 aylık sürenin bitiminde size son durumlar hakkında bilgi verebileceğimi umuyorum.. Şimdilik görüşmek üzere..

Hakkınızı helal edin..
Kendinize iyi bakın..

Buyrun bu da benim barkodum..
Eşyalarımın üzerine bastırmayı da düşünüyorum hatta..

Diyeceksiniz “ne rekoru” di mi? Evet ben de biliyorum demeyeceksiniz, salladığınız bile yok çoğunuzun, ama olsun. Aksi halde yazılmıyor. Rekor; “yazısız geçen zaman” kişisel rekoru.

Aslında geçenlerde okuduğum bir yazının ilk birkaç cümlesini aynen alsam çok sırıtmaz, birebir örtüşüyor çünkü. Biraz daha geniş kapsamlısı oldu benimki diyelim. Bu arada Serkan o yazısında benim bir önceki yazıda yazmış olduğum tezimi ispatlamış, kendisine teşekkürü bir borç biliyorum.

Söylemiş olduğum gibi micrboblogging kavramı bloglarımızın canına okudu. O kadar ki takip etmediğini bile bile insanlara oralardan seslenmek gibi acayip huylarım peydah oldu. Şimdilik gazımızı iyi alıyor bu ufaklıklar. Bakalım ne olur bu işin sonu.

Bu yazısız geçen süre zarfında iyi günlerim de oldu çok kötü günlerim de tabi ki. Daha çok kendimce eksik olduğunu düşündüğüm şeyleri tamamlamaya uğraştım. Başarısızlık oranım yüksek olsa da hâlen kafamı taktığım bazı şeylerin peşindeydim. Bir kısmını tamamladım, bir kısmı beni paşalar gibi bekliyor. Sırası geliyor her birinin.

Cihan gibi yaptıklarımdan değil, yapacaklarımdan bahsetmek isterdim, ama bunu ne zaman yaptıysam yapacak olduklarım birer yalandan ibaret kaldılar. Ben ikisinden de vazgeçtim. Bahsetmek istediğimden bahsederim, istemediğim bana kalır diye düşünüyorum.

Şimdilik size söyleyecek daha fazla şeyim yok, ama elimden geldiğince Mart ayını verimli kullanmayı hedefliyorum. Ondan sonra ne olacağını hiçbirimiz bilemeyiz.

Mart ayı herkes için iyi bir ay olsun. Daha sık görüşmek üzere…

Anlaşılan o ki microblogging (twitter, friendfeed, facebook iletileri v.b.) kullanan bütün blog yazarlarının bloglarında bir kısırlık söz konusu.. Bunun bence iki yorumu olabilir..

Birincisi, microblogging faaliyeti yazarların anlık gazlarını gayet iyi aldığından bloglarının gelişi güzel yazılmış yazılardan kurtulmalarına sebep oluyor.. Daha adam gibi yazıların mekânı oluyor bloglar.. Bu iyimser yaklaşım..

İkincisi, microblogging özensiz ve çabuk üretim olduğundan yazarlarda tembelliğe sebep oluyor.. Dolayısıyla yazılası durumlar da çabuk geçiştiriliyor ve bloglar boş durmaması gerekirken boş duruyor.. Bu da kötümser olanı..

Sizce?..

Bir üçüncü yaklaşım olarak “Sana ne kardeşim elalemin büyüğünden, küçüğünden?.. Manyak mısın?.. Kendi işine baksana sen!..” gibi bir yorum da olası tabi..

Aimp açılıp içeriği düzenlenince neden ilk iş olarak neredeyse unuttuğum bloguma giriş yapıp yazı paneline bakmaya başladım? Niye bu yazı için kendimi mecbur hissediyorum?

Koşullanma dedikleri böyle bir şey mi acep? Yoksa bu adamda beni gazlayan bir şeyler mi var?

Her neyse…
Hoş buldum.