Alınganlık..
Hiç sevmediğim bir huy.. Genel olarak anlaşamıyorum alıngan insanlarla.. İnsanların zayıf yönlerine çalışıp sürekli zor durumda bırakmaktan keyif alanlardan kesinlikle değilim.. Ama kötü niyetli olmadığım halde yanlış değerlendirilmek ve yargılanmadan infaz edilmekten nefret ediyorum..
Özetle hoşlanmıyorum işte alınganlıktan.. Anlamsız davranmaya başlamadığı sürece kimisine yakışıyor da aslında.. Yine de ben bu huyu sevemiyorum, rahat edemiyorum böyle durumlarda..
Bu yazıyı niye yazdım?.. Birileri okusun da “ben biraz alınganımdır benden bahsediyor kesin” şeklinde üzerine alınsın diye değil tabi ki..
Hayatımda ilk kez -oldukça da yakınım olan- birisi alıngan olduğumu söyledi.. Resmen kahroldum..
Nasıl zoruma gitti anlatamam bu durum.. Ama sorun bana bunun söylenmiş olması değil söyleyenin haklılık payı olabileceği fikriydi..
Yani aslında çoğunluğa sorsam alıngan olmadığımı söyleyecektir, eminim.. Ama bunu düşünen birkaç kişi var demek.. Yani alınganlık yaptığım birkaç kişi demek bu..
Niye bu kadar katıyım onu da bilmiyorum ama bunu istemiyorum.. Haliyle düşüncelere saldı beni bu durum.. E ben de düşündüm uzun uzun..
Neye dönüşüyorum ben yahu?..
Ne hale geliyorum böyle?..
Ne garip!..