Altan Somay

İkinci yılımın ilk yazısını daha önce tarzım olmayan bir şekilde seçtim, aslında kasten de seçmedim tamamen denk geldi..

Hepiniz ağzımdan/klavyemden “hayde bre” duymuş/okumuşsunuzdur.. Çok fazla sevdiğim bir söz de.. Nerden geldiğini kimse sormadı, aslında tanıdık olduğu için belki kimse ihtiyaç duymadı, olabilir tabi..

Her neyse..
Üniversitede bir yerden elimize geçmiş olan sürekli oynadığımız küçük bir oyunumuz vardı, arkadaşlarla başından kalkamazdık;
Başlıkta da yazdığı gibi LF2 (Little Fighter 2)
Oyunda küçük sevimli karakterlerin “Street Fighter” tadındaki süper komik dövüşlerine tanık oluyoruz.. Oynarken hem çok gülüyoruz, hem de bol aksiyonlu geçiyor dakikalar..
Hele kalabalık takımlar yapıp klavyeyi paylaşınca çok eğlenceli oluyor..

Neyse konuya dönelim, bu küçük adamları yönlendirirken iki kere peş peşe zıplama komutu verdiğimizde önce havaya doğru zıplayıp sonra ileriye doğru uzunca bir adım atıyorlar ve gerçekten tam da pehlivanların birbirinden kaçmasını andırıyorlar..

Tam böyle bir anda Sefer’in (üniversite hayatımın en yakın tanıklarından birisi) “Hayde Bre; Haydee!..” demesi klavyeyi bırakmamı hatta oturduğum yerden yuvarlanarak yere düşmemi sağlamıştı..
Bir laf bu harekete bu kadar “cuk” diye oturabilirdi heralde..

Kısa kesip oyunu bana yeniden hatırlattığı için program-bul.net‘e çok teşekkür ediyorum..
Bu pencerede açılan küçük ama çok eğlenceli oyunu hepinize şiddetle tavsiye ediyorum..

Hayde bree!..