Altan Somay

Uzun zamandır değil buraya yazmak, internete bile girme fırsatım olmuyordu..
Hatta neredeyse büroya bile uğrayamıyordum..
Kalk git Vakfıkebir’e, gel Vakfıkebir’den yat..
Nihayet orası da bitti, bugün açılış yapmış olmaları gerek, aranmadığımıza göre bir problem yok..

Tabi ki işler bitmedi, Allah’ın bir lütfu olmalı ki bu sefer iki iş aynı günlere değil de birbirinin arkasına denk geldi..
Yani orayı bitirdik bugünden itibaren Trabzon meydan’da yeni bir iş başlıyor..
Buna sevinmeli mi, üzülmeli mi henüz ben de bilmiyorum..

Ben de bugün fırsatı yakalamışken iki satır karalayayım dedim, boşlamaya da gelmez hani..

Anlatacak çok da şey yok ama, geçtiğimiz haftanın sonunu iyi bağladık diyebilirim..
Bize kalsa yine bişey yapamazdık da, Adem sağolsun evlendi..
En azından haftayı tamamiyle yok olmaktan kurtardı..

Düğün çok güzeldi, yani ben bile oynadım, gerçi bir kere daha biri beni oynatabilir mi bilmiyorum..
Salona her girenin üzerinde "DALTONLAR" yazan çelenke bakışı gerçekten görmeye değerdi.. Böylelikle bir fikir daha uzun süren çabaların ardından gerçeklikle buluştu..

İlginç olansa düğün vesilesiyle bir araya gelmiş olsak da, düğünden çok bağımsız harika bir gün de geçirebilmiş olmak olsa gerek..
Gerçekten..
Akçaabat’da güzel bir köfte ziyafeti, giderek artan bir kalabalık, pazar günü yağmur altında Trabzon’da dolaşmak, düğünden sonra da boztepede semaver ve sohbet ziyafeti..
Bunca şeyin ardından normalde kendimi yorgun hissetmeliydim, üstelik o kadar rutubetli bir havada.. Ama eve vardığımda saat 12′ye yaklaşıyor olmasına rağmen pek de yorgun sayılmazdım.. Ya kondisyonum arttı, ya sandığımdan kısa bir gündü..
Aslında dün geceye bir de 01.00-02.00 futbol maçı yakışırdı, ama Adem’in acınası bakışları karşısında böylesi bir hainlik yapılamazdı..

Uzun lafın kısası, güzel gündü..
Sağolasınız Adem&Rukiye..
Size ömür boyu mutluluklar..