Altan Somay

İşler işler işler..
Biri bitiyor, diğeri başlıyor..
Tam "evet bu sefer bitiriyorum" derken bir telefon hayelleri yıkabiliyor..
"Uzun soluklu bir işin bitimine yakınken araya giren şehir dışı işi" demekti bu yazdığım..
Neyseki ikisi de bitti..

Bu ara bir miktar rahat olabileceğimi umuyorum.. Veya evet, yine sadece kendimi kandırıyorum, ama olsun..
Önemli olan niyet değil mi?..

Takip edenler pek "kategori" yanlısı olmadığımı bilir.. Yazılarımda tek kategori kullanırım o da kategori gibi gözükmemesi için seçilmiş olan "Altan Somay"dır..
Yazdığım şeyler herşey hakkında olabilir, bunları genel olarak kendi adımla kategoriliyorum, bunu daha kolay benimsiyorum sanırım..
Zira kategorileri benimseyemeyebilirim, veya kategori işine dalarsam zaman zaman yazdıklarımın kategorileriyle oynayabilirim, sıyırmamak için bu en sağlıklısı..
Ne de olsa herbirinin genel başlığı bizzat benim değil mi?..

Fakat şu sıra bir haber bekliyorum, bu haberle birlikte ilk farklı kategorimi açmayı düşünüyorum..
Hatta kuvvetle muhtemeldir ki öyle olacak..
Kategori benim hayatımda en çok imrendiğim, çocukluğumdan süre gelen bir kavram olacak, beni tanıyan herkesin benden en az bir kere duymuş olduğu bir kelime veya kelime öbeği olacak..
Bunun bu kadar gecikmesi tabi ki benim gudubetliğimdendir, şimdilik kesin tarihi belli olmamakla birlikte yakında olduğunu düşünüyorum..

Hatta o kategorinin kısa zamanda "Altan Somay"dan daha kabarık bir hale gelebilmesi de olası..
Sayfanın genel amacını saptırmam umarım..

Görüşmek dileğiyle, şimdilik buralardayım..

Uzun zamandır değil buraya yazmak, internete bile girme fırsatım olmuyordu..
Hatta neredeyse büroya bile uğrayamıyordum..
Kalk git Vakfıkebir’e, gel Vakfıkebir’den yat..
Nihayet orası da bitti, bugün açılış yapmış olmaları gerek, aranmadığımıza göre bir problem yok..

Tabi ki işler bitmedi, Allah’ın bir lütfu olmalı ki bu sefer iki iş aynı günlere değil de birbirinin arkasına denk geldi..
Yani orayı bitirdik bugünden itibaren Trabzon meydan’da yeni bir iş başlıyor..
Buna sevinmeli mi, üzülmeli mi henüz ben de bilmiyorum..

Ben de bugün fırsatı yakalamışken iki satır karalayayım dedim, boşlamaya da gelmez hani..

Anlatacak çok da şey yok ama, geçtiğimiz haftanın sonunu iyi bağladık diyebilirim..
Bize kalsa yine bişey yapamazdık da, Adem sağolsun evlendi..
En azından haftayı tamamiyle yok olmaktan kurtardı..

Düğün çok güzeldi, yani ben bile oynadım, gerçi bir kere daha biri beni oynatabilir mi bilmiyorum..
Salona her girenin üzerinde "DALTONLAR" yazan çelenke bakışı gerçekten görmeye değerdi.. Böylelikle bir fikir daha uzun süren çabaların ardından gerçeklikle buluştu..

İlginç olansa düğün vesilesiyle bir araya gelmiş olsak da, düğünden çok bağımsız harika bir gün de geçirebilmiş olmak olsa gerek..
Gerçekten..
Akçaabat’da güzel bir köfte ziyafeti, giderek artan bir kalabalık, pazar günü yağmur altında Trabzon’da dolaşmak, düğünden sonra da boztepede semaver ve sohbet ziyafeti..
Bunca şeyin ardından normalde kendimi yorgun hissetmeliydim, üstelik o kadar rutubetli bir havada.. Ama eve vardığımda saat 12′ye yaklaşıyor olmasına rağmen pek de yorgun sayılmazdım.. Ya kondisyonum arttı, ya sandığımdan kısa bir gündü..
Aslında dün geceye bir de 01.00-02.00 futbol maçı yakışırdı, ama Adem’in acınası bakışları karşısında böylesi bir hainlik yapılamazdı..

Uzun lafın kısası, güzel gündü..
Sağolasınız Adem&Rukiye..
Size ömür boyu mutluluklar..

Bir ay olmadı daha kuzeni verip geleli..

Biraz önce hayatımın büyük çoğunluğuna tanıklık etmiş yakın arkadaşlarımdan bir tanesi beni ziyarete gelip, elime bir zarf tutuşturdu..
O da evleniyor..
Aslında biliyordum tabi, hatta biraz daha enteresan bir hikayesi var onun, o bakımdan çok haber değeri yok belki düğününün..
Ama bir anda yüklenince tuhaf oldum..

15 güne kalmadan bir diğerinin nişan merasimi var..
Beraber gidelim diyor..

07.07.07. çılgınlığına değinmek istemiyorum zaten, ne karşıyım ne destekçi..

Ama benim bu manzaraya bakarak söyleyebileceğim tek şey yazımın başlığı..
Buyrun evlenin, ben almayayım..
Zaten çok istesem de veren yok hani..

Bu tip yazılar pek tarzım değildir..
Ama akşam kötü haberi herkes gibi ben de çabucak aldım..
Çok şaşırdığımı söylemeyeceğim tabi, ne yalan söyliyim, her sabah "bakalım bu sabah haberlerinde mi söyleyecekler…" diyordum haberlere bakmadan..

Sabah ilk işim maillerime bakmak olduğundan çok sevgili kuzenim Tubiş’in "bir başlık açmanı istiyorum Barış Akarsu adına" şeklinde bir mailiyle karşılaştım..
Sanırım bu kadarını yapabilirim dedim kendi kendime..

Konuya dönecek olursak:
Kaza haberini ilk aldığımda "İnanmıyorum bu damı?" dedim..
Aslında denklemi kurduğunda bekleniyordu belkide çok önceden bir trafik kazası..
Herşey tıkırındaydı çünkü..
Saçları uzundu, popülaritesi günden güne artıyor, müziğini sevdiriyordu..
Tıpkı Gökhan Semiz, Kerim Tekin gibi..
Özgeçmişindeki tek eksik ölümle sonuçlanan trafik kazasıydı diğerlerinden farklı..
Artık o da tamam..

Uzatmayalım fazla..
Ama bundan 20-30 yıl sonra belki ikinci Barış Abi’si olurdu çocukların.. Yine uzun saçlı bir başka abisi gibi..

Allah’ın taktiridir, karışılmaz..
Allah rahmet eylesin..
Yakınlarının, sevenlerinin başı sağolsun..

Çok yakın geçmişte kendime LOST izlemeye başlayacağıma dair söz vermiştim..
Bu kadar ağır tahrik altında artık başlamalıyım diye düşünüyordum..

Sözümde durdum, sebebini de şöyle özetleyebilirim..
1 senedir, olmadık yerlerden "abi kesin izle, bayılacaksın", "valla tam senlik dizi, bence bi bak" gibi telkinler alıyordum ve bu telkinler hayatımda ilk defa bir dizi için, "acaba gerçekten izlesem mi ya?" gibi bir düşünce yerleştirdi zihnime..
Daha sonra 1 sene kadar önce 1. ve 2. sezonları hediye eden çok sevgili bir arkadaşıma rastladım.. O da "ee izledin mi bakalım diziyi?" deyince bu düşünce epey pekişti.. İtiraf etmeliyim ki "Yok, daha bakmadım.." demek çok zorladı beni.. Anladım ki, bir yerlerde kaçırdığım bir şeyler var..
Son olarak da çok yakın bir arkadaşım, beni kendi silahımla vurarak "Hee, e o zaman ben bi izleyeyim madem" dememi sağladı..
Bunu kasten yaptığını düşünmek için yeterli sebeplerim var..

Ve seriye başlamadan 3. sezonu da edindim..

3. sezonunu bitirmiş, dünyayı kasıp kavuran bir dizi hakkında bu kadar kıt görüşlü oluşum tamamiyle benim kişisel problemimdir biliyorum..
Ama itiraf etmeliyim ki tek kelime bilmiyordum diziyle ilgili..
Ada’da geçtiğinden bile haberim yoktu, o derece yani, yanlış anlamayın..
Sanıyorum bunun en büyük etkeni dizilere olan önyargım..
Kurtulamıyorum ne yazıkki..

Şimdilerde ilk sezonu bitirmeye çok yakın bir LOST izleyicisiyim..
Bir oturuşta 4 bölümden aşağı kurtarmıyor beni de (vakit probleminden dolayı 4 )..
Gizemli rakamlarla tanıştım, çok mutluyum..
Evet önerenler haklı çıktılar, o tahmin ettikleri karakteri çok ama çok beğendim..
Özetle beni de çok sardığını söyleyebilirim..

Son söz olarak, benim gibiler varsa daha bir sezonluk tecrübemle kesinlikle tavsiye edebilirim..
Gerisini de yakın zamanda tavsiye edebilirim diye düşünüyorum..

Ne yalan söyliyim, olmadığımı düşünmeye başladım..

İnsanlara hakettiklerini veremiyor muyum acaba ben?..
Aslında hep herkese hakettiğinden biraz fazlasını verdiğimi düşünürdüm, bu da enteresan hani..

Şu an aklıma bir sürü insan geldi, sanki hep almışım hiç vermemişim, ne garip..

Asıl bu yazıyı yazma sebebimse bir kişi..
Duru..

Evet benim için hep olması gerektiği yerdeydi, hatta olmasını istemediğim zamanlarda bile..
Birçok arkadaşımın adını sağa sola yazmışımdır, onunki hiçbiryerde geçmedi..

Ama bir önceki yazıya olan yorumu bu yazıyı fazlasıyla hakettiğini, hem de çok önceleri hakettiğini kafama kafama vurdu..
Technorati, Blograzzi gibi yerleri takip edenler yeni açtığım bu sayfaya bir şekilde eriştiler, zira erişmeleri için elimden geleni yaptım..
(Dengesiz olduğunu iddaa edenler de olmuş, gayet dengeli görünüyorlar oysa.. )
Ama bunlarla hiç ilgisi olmayan Duru’nun, sayfanın daha test amaçlı açılışının ardından "Güzel olmuş" deyişi çok farklıydı..
Yorumunun tarihinden tam birgün önce hem de..
O aralar "Merhaba Dünya" modifiye edilmemişti, yorum yapmamış o da haliyle..

Valla helal olsun Duru’cum, çok teşekkürler..
Sayende kendimi bişey sanıcam..